คงเป็นเรื่องปกติธรรมดาของผู้คนทั่วไป ที่สนใจกระทำกิจกรรมอะไรบางอย่าง แล้วตั้งเป้าหมายในสิ่งที่กระทำนั้นว่าต้องการให้บรรลุความสำเร็จในระดับใด
หากไม่ตั้งเป้าหมายอะไรเลยนี่สิเป็นเรื่องแปลกมากๆ ผมก็เช่นกันตอนที่เริ่มเล่นอินเตอร์เน็ตใหม่ๆ ก็ตั้งเป้าหมายไว้ว่าขอให้มีความรู้และประสบการณ์ในเรื่องอินเตอร์เน็ตพอที่จะฟังใครเขาพูดรู้เรื่อง และมีความรู้พอที่จะสามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้ในระดับหนึ่งคือระดับ User นั่นเอง
แต่พอเล่นมาได้สักระยะหนึ่งก็นานพอสมควร รู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรพอสมควร เป้าหมายที่ตั้งไว้ตอนแรกนั้นก็เปลี่ยนไป
พอมาได้ข้อมูลว่าเขามีการหารายได้จากอินเตอร์เน็ตด้วย ก็บังเกิดความโลภขึ้นมาทันทีตามธรรมดาของมนุษย์ปุถุชนทั่วไปนั่นแหละ
แล้วก็เริ่มลองผิดลองถูก ส่วนมากมักจะลองผิดเสียมากกว่า ศึกษาหาความรู้จากในอินเตอร์เน็ตนั่นแหละ ก็จะไปถามใครเขาล่ะ?
เริ่มต้นด้วยการดาวน์โหลดเว็บไซต์จาต่างประเทศ ที่มีบริการให้คลิ๊กโฆษณาตามที่เขาเชิญชวน สมัครเป็นสมาชิกจำนวนประมาณสิบกว่าเว็บฯ คลิ๊กโฆษณาจนมือแทบหงิกไม่ได้อะไรเลย ก็เลยเลิกลาไปเอง
ต่อมาก็ทราบมาอีกว่า Google.com เขามีโฆษณาให้บรรดาเจ้าของเว็บฯและบล็อกทั้งหลาย เอาโฆษณาของเขาไปติดที่บล็อกหรือเว็บฯแล้วจะได้เงินจากคนชมที่คลิ๊กโฆษณาของเขา แต่ก็มีข้อแม้ว่าเว็บฯหรือบล็อกนั้นต้องเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาที่เขารับรองเท่านั้น ภาษาไทยไม่มีสิทธิ์ก็เหี่ยวไปอีก
รอมานานหลายเดือนก็มีข่าวดีตามเว็บไซต์ต่างๆว่า ตอนนี้เขารับรองภาษาไทยแล้วนะ เจ้าของเว็บไซต์และบล็อกภาษาไทยทั้งหลายก็สดชื่น เหมือนต้นข้าวได้กลิ่นสายฝน
แต่ท่านเอ๋ย มันไม่ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรอกนะ เขามีขั้นตอนหลายอย่างกว่าจะได้โค๊ตโฆษณาของเขาไปลงบล็อกของเรา เมื่อได้โค๊ตไปลงบล็อกแล้วก็ลุ้นอยู่ทุกวันว่า โฆษณามันจะขึ้นใหม? ทั้งๆที่ระบบเขาแจ้งว่าหากทำตามขั้นตอนเรียบร้อยทุกอย่างแล้ว โฆษณาจะขึ้นหลังจากหนึ่งวันทำการผ่านไป
โอ้…พระเจ้าช่วยกล้วยทอด บล็อกของผมต้องรอประมาณสิบกว่าวัน โฆษณาจึงจะขึ้นร่ำๆจะลบทิ้งเสียแล้วนะ
เมื่อโฆษณาขึ้นเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็มานั่งลุ้นว่าจะได้รายได้สักเท่าไรกันเนี่ย?
เฮ้อ…ชีวิตนี้มีแต่ลุ้นเท่านั้นนะท่าน ลองไปชมโฆษณาของผมสักหน่อยเป็นไร คลิกลิงค์ด้านล่างนี้ครับท่าน
