รูปที่โพสต์มาให้ดูนี้เป็นรูปตอนอายุประมาณยี่สิบปลายๆใกล้สามสิบ ช่วงอายุนี้ยังหนุ่มแน่น เลือดดีไฟแรง แล้วมาดูตอนปัจจุบันนี้สิ
ตอนนี้อายุ 72 ปี เวลาผ่านไปประมาณ 40 ปีกว่าๆ ไม่น่าเชื่อว่าสังขารมันจะร่วงโรยได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็ยังดีที่มีอายุมาได้ถึงขนาดนี้ เพื่อนๆรุ่นเดียวกับผมตายไปหลายคนแล้ว
มาเข้าเรื่องที่ตั้งเป็นชื่อบล็อกวันนี้ว่า ทำไมปีใหม่ผมใจหายทุกที เรื่องของเรื่องก็คือว่าคนหนุ่มสาวอาจจะตั้งความหวังไว้ว่า ปีใหม่จะทำอะไร อนาคตจะต้องก้าวไกลกว่าปีเก่าที่กำลังจะเปลี่ยนไป หรือจะแก้ตัวแก้ไขอะไรให้ชีวิต
แต่ชีวิตของผมวันนี้ เปรียบไปก็เหมือนเช็ค เมื่อวานคือเช็คที่สั่งจ่ายไปแล้ว ผ่านหรือไม่ผ่านก็ย้อนมาสั่งจ่ายอีกไม่ได้แล้ว วันพรุ่งนี้คือเช็คที่กำลังรอดิวอยู่ ผ่านหรือไม่ผ่านก็ไม่รู้ มีแต่วันนี้ที่กำลังถือเช็คอยู่ ก็มีความหวังว่าเช็คใบนี้น่าจะผ่านนะ
ใครไม่รู้เคยพูดว่า เวลา คือต้นทุนของชีวิต หากต้นทุนหมดหน้าตักก็ตายกันพอดี ไม่สามารถจะทำอะไรต่อไปได้ ดังนั้นปีใหม่ทีไรผมจึงใจหายที่ใช้ต้นทุนของชีวิตหมดไปอีกปีนึงแล้ว เรากำลังใช้เวลาที่เราไม่สามารถจะรู้ว่าเมื่อไรจะหมด หรือใครรู้ช่วยบอกผมที เราทำการกู้เงิน โอดี จากธนาคาร เรายังรู้ว่าวงเงินที่ทำ โอดี จะหมดเมิ่อไร
แต่นี่เราทำ โอดี เวลากับท่านมัจจุราช ท่านไม่ยอมบอกเราเลบว่า โอดีเวลา ของใครจะหมดเมื่อไร
เมื่อบัญชี โอดีเวลาหมด ทุกอย่างก็จบลง มันน่ากลัวนะท่าน
ฉะนั้นปีใหม่ทีไรผมจึงใจหายทุกที
