เมื่อผมหวนกลับมาดูโลกของผมเมื่อก่อนนี้ ย้อนเวลาไปหาอดีตประมาณ 50 ปี พบว่าโลกของผมในสมัยนั้นค่อนข้างเรียบง่าย แต่ไม่ถึงกับสมถะมากนัก ตอนนั้นผมทำงานครั้งแรกในชีวิตคือเป็นครู ที่โรงเรียนราษฏร์ (ปัจจุบันเรียกว่าโรงเรียนเอกชน) แห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ในวัดแห่งหนึ่ง ในอำเภอสามพราน นครปฐม
โรงเรียนที่ผมสอนสมัยนั้นมีตั้งแต่ชั้นธยมปีที่ 1 -6 จำนวนนักเรียนไม่มากนักประมาณหลักร้อยกลางๆ เป็นโรงเรียนแบบสหศึกษา คือนักเรียนชาย-หญิงเรียนรวมกัน จำได้ว่าค่าเล่าเรียนที่โรงเรียนเรียกเก็บเทอมละไม่ถึงร้อยบาท เงินเดือนของผมตอนนั้นคือ 600 บาท เพราะทองคำรูปพรรณตอนนั้นบาทละ 400 บาทเท่านั้น
โลกส่วนตัวของผมตอนนั้นคือชอบอ่านหนังสือทุกชนิด เงินเดือนส่วนหนึ่งใช้ในการซื้อหนังสือมาอ่าน ความสามารถอื่นๆดูเหมือนจะไม่ค่อยมี อาทิ การใช้เครื่องพิมพ์ดีด การถีบรถจักรยาน เพราะย่านที่ผมอยู่กับครอบครัวและย่านที่ตั้งโรงเรียน ไม่มีถนนมีแต่แม่น้ำลำคลองเป็นส่วนใหญ่ โทรศัพท์ยังไม่มีใช้ เพราะสมัยนั้นโทรศัพท์เป็นอุปกรณ์การสื่อสารที่หายากอย่างยิ่ง เพราะอะไรก็ไม่ทราบ ผมเพิ่งมีโอกาสรู้จักโทรศัพท์และใช้เป็นเมื่อลาออกจากการเป็นครู มาทำงานเป็นเสมียน(บรรณารักษ์จัตวา)หอสมุดแห่งชาติ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2506
รูปด้านข้างนี้คือหน้าตาของเจ้าโทรศัพท์ที่ผมเพิ่งรู้จักครั้งแรกเมื่อเข้าทำงานที่หอสมุดแห่งชาติ ริมสนามหลวง หลังวัดมหาธาตุฯ เวลามีเสียงเรียกเข้า เสียงมันจะแผดก้องกังวาลไปไกลพอสมควร
เคยมีผู้ให้ข้อสังเกตุเกี่ยวกับโทรศัพท์ตามสถานที่องค์กรหรือตามบ้านพักอาศัยว่า มันไม่ค่อยจะพัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก ไม่ว่าจะเป็นกายภาพหรือศักยภาพอื่นๆก็ตาม มาถึงวันนี้หากจะมีการเปลี่ยนแปลงด้านกายภาพบ้างก็เล็กน้อยมาก หากจะนำไปเทียบกับโทรศัพท์มือถือแล้ว ห่างกันมากทีเดียว
นี่คือหน้าตาของโทรศัพท์พื้นฐานตามที่ทำงานหรือตามบ้าน อาจจะเปลี่ยนแปลงจากระบบอะนาล็อคมาเป็นระบบดิจิตัล หน้าตาดูมีสีสันสวยงามขึ้นบ้าง โดยรวมแล้วถือว่ายังพัฒนาไปไม่ไกลเท่าไรนะ
โลกของผมเท่าที่ผ่านมาก็เปลี่ยนไปมากทีเดียว จากสิ่งที่ไม่เคยรู้เคยเห็น มาเป็นสิ่งที่ต้องรู้และต้องศึกษาเรียนรู้ อาทิ เรื่องการใช้คอมพิวเตอร์ จากที่เคยมีแนวคิดเดิมๆว่ามันเป็นอุปกรณ์ใช้งานสำหรับคนรุ่นใหม่ แต่วันนี้ไม่ใช่แล้วคนรุ่นเก่าหรือสูงอายุอย่างผมก็ต้องใช้เป็น เพราะมันเป็นอุปกรณ์ที่จะเชื่อมโลกของผมสมัยก่อนมาสู่โลกสมัยใหม่
มันทำให้อายุของผมเป็นเพียงตัวเลข ไม่เป็นอุปสรรคที่ผมจะเรียนรู้อะไรต่อมิอะไร เท่าที่ผมต้องการจะเรียนรู้ มือถือก็เป็นอุปกรณ์อีกชนิดหนึ่งที่เชื่อมโยงโลกสมัยเก่าของผมมาสู่โลกสมัยใหม่ มันไม่ใช่เพียงอุปกรณ์สื่อสารเท่านั้น แต่มันคืออุปกรณ์ที่จะช่วยให้ผมสื่อสารกับโลกออนไลน์ได้อย่างไม่ตกยุค
โลกของผมวันนี้คือโลกของข่าวสาร การติดตามความก้าวหน้าของไฮเทคโนโลยี มันช่วยให้โลกทัศน์และวิสัยทัศน์ (Vision)ของผมกว้างไกลขึ้น ช่วยให้ผมอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างสมศักดิ์ศรี มิใช่ใครๆเค้าพูดเรื่องอะไรกันแต่เราไม่รู้เรื่องเลย ทั้งๆที่เราก็อยู่โลกเดียวกับผู้คนทั้งหลาย
